Mijn derde Lowlands, mijn derde keer te weinig slapen, te veel drinken, te veel geld uitgeven, te lang in allerlei rijen staan en op maandag veel te moe zijn. En ook dit jaar was het de moeite en het geld waard, hoewel ik ergens wel de typische Lowlands-sfeer miste. 

Een verslag – met beoordeling van alle onderdelen op een schaal van een tot vijf sterren:

***** That was wonderful!
**** Ah, it was great.
*** Well, it was pretty good
** I didn’t really like it
* Take ‘em away! Boo!
- Te kort om te beoordelen (< 3 nummers)

Donderdag
Lowlands bereiken is altijd een uitdaging. We dachten de file door een slimme binnenweg te kunnen omzeilen, maar helaas: de politie bonjourt ons weg als we willen invoegen en na nog wat omzwervingen komen we in de file vanuit de noordkant terecht. De tent opzetten is zo gebeurd (Quecha). En dan de grote vraag: wat doe je in vredesnaam op een donderdagavond op Lowlands? Qua eten is er nog niet veel keuze (het werd friet met broodje kroket – **1/2) en de vierentwintiguurstent Lowlands-café (*) was zoals gebruikelijk weer eens veel te druk. Dan kun je altijd nog ‘band/songnaam-hints’ (****) gaan doen, natuurlijk (hoe beeld je in vredesnaam Tubthumping uit?).

Vrijdag
Triggerfinger  (****) is een prima opener voor het festival. Nee, lieve kindjes, er rustig inkomen is er niet bij op deze Lowlands: deze mannen rocken hard en strak. Daarna een heel kort stukje I am Kloot (-) meegepakt; zeker niet slecht, maar na Triggerfinger was dit me iets te rustig en te verantwoord. Katzenjammer (-) werd een beetje jammer: het was bizar druk bij de kleine Lima en het geluid stond te zacht om het achteraan nog te kunnen volgen. Frightened Rabbit (***) kende ik nog nauwelijks; het bleek een niet bijzonder origineel maar wel leuk bandje te zijn met fraai opgebouwde nummers.

De muziek van OK Go (***) heeft niet bijster veel om het lijf, maar de jongens zetten wél een verrekt leuke show neer. Het publiek inspringen om daar een acoustisch nummer te zingen, iemand uit het publiek mee laten doen op je gitaar – het is allemaal eerder gedaan, maar blijft effectief. Muzikaal is Balthazar (***1/2) dan toch spannender. Het zoveelste leuke Vlaamse bandje wordt natuurlijk al snel met dEUS en co vergeleken, maar wordt dankzij een eigen (en geslaagde) invalshoek toch niet de zoveelste dEUS-kloon.

Jonsi (*****) is, zoals verwacht, live prachtig. Zijn soloplaat was al belachelijk goed: speelser en vrolijker dan Sigur Ros, maar met dezelfde magie. Live komen de nummers nog beter uit de verf: ze vullen de tent met een sprookjesachtige sfeer. Met lichte tegenzin (en wetend dat ik Jonsi dit najaar nog in Groningen ga zien) verlaat ik de Grolsch om de in de Bravo een stukje naar Air (***1/2) te kijken. Als ik de 3voor12-recencie  mag geloven ben ik op het goede moment binnengekomen: de ‘zwakke broeders’ onder nummers zijn voorbij en ik ga lekker los op de bekende en live ook prima te verteren pophits van het Franse electroduo.

Daarna loop ik de Grolsch binnen voor the Specials (-) (levende legendes, als ik @EHPO mag geloven), maar al snel weer naar buiten; geen zin in ska, geloof ik. Struinend op het festivalterrein kom ik o.a. langs de falafeltent van La Place (***), de best aardige-maar-wel-een-beetje-eentonige psychodelische rock van Tame Impala (**1/2) en tot slot bij Klavan Gadjé (****). Deze Nederlandse (en Nederlandstalige) Balkanband viel in voor een gecancelde band en geeft bij de Lima een versnelde cursus Feestje Bouwen. Voegt hun muziek echt wat toe aan de reeks Balkanbandjes die we de afgelopen jaren al zagen? Nee. Is dat erg? Nee! Als je zo enthousiasmerend kunt optreden is de rest irrelevant.

Het vorig jaar erg leuke 90s now bleek vervangen door de Zer00s Heroes (**1/2). De foute nummers van deze feesten zijn alleen leuk bij de gratie van gedeeld jeugdsentiment, en laat ik met bijna 30 jaar nou niet hebben bij de 00s. Dank u, Lowlands, hier ga ik me erg oud van voelen. Desondanks bij vlagen toch vermakelijk. Waarom, overigens, stonden er ongeveer 287 DJ’s op het podium?

Zaterdag
Deze dag heb ik weinig must-sees op het programma staan. Maar laten we met het begin beginnen: de tweede Lowlandsdag begin ik ‘tradioneel’ met een douche (*** – er kwam zowaar meer water uit dan het gebruikelijke pisstraaltje) en met de lange rijen voor de mobieletelefoonoplaadservice (**1/2). Erg hard ging m’n accu er overigens niet doorheen – internetten was er uiteraard niet bij met T-mobile (*). Daarna echt wakker worden met de dubbele espresso van Oxfam Novib (*****) – sowieso de beste tent van het terrein, met geweldig lekkere en verantwoorde koffie, broodjes, soepen en smoothies. 

Door de lange rijen bij de mobieletelefoonoplaadservice mis ik Tim Knol, dus Lowlands Zingt (**) wordt mijn start voor vandaag. Vorig jaar nog een  leuk feestje – want lekker meeblèren met een gebalanceerde mix aan verantwoorde en foute nummers – nu slechts bij vlagen leuk door een foute muziekkeuze. Als je twee keer door het publiek uitgefloten wordt doe je echt iets verkeerd, heren programmeurs.

Daarna even geen muziek om bij te babbelen met deze en gene, in het gras te liggen en kaarten proberen te regelen voor een 3 On Stage sessie – wat ook lukt. Ondertussen pak ik nog delen mee van de concerten van Foals (**1/2 – best goed, maar echt pakken doet het me ook weer niet) en Admiral Freebee (**** – fijne band!). De 3 On Stage sessie blijkt ook voor Foals te zijn. Net voor we naar binnen willen gaan worden we echter aangesproken door twee meisjes die enorme Foals-fan zijn en een moord zouden doen om bij de sessie te zijn. Na veel gesmeek en gezeur geef ik de kaartjes af. Gelukkig is de 3 On Stage-regelmeneer zo aardig me 2 nieuwe kaartjes voor een latere sessie te geven. 

Het volgende concert dat ik zie is van Villagers (***1/2). Prima band om bij in het gras te liggen, met mooie breekbare liedjes met af en toe wat steviger stukken tussendoor. Goed gebracht, ook. Ik was van plan daarna naar Shameboy te gaan, maar laat me overhalen om gelijk mee naar de Grolsch te gaan om vooraan te staan bij LCD Soundsystem (*****) Geen spijt van: wat een feest! James Murphy wordt bijgestaan door een stel prima muzikanten die de heerlijk dansbare mix van dance en rock fantastisch brengen. De nummers worden lekker lang opgebouwd, er valt geen beat of noot te veel of te weinig. Elk nummer stouwt de adrenaline in ieders bloed verder op en al snel stoomt de Grolsch als nooit tevoren.

Na nog een ronde over het terrein om af te koelen van dit geweldige feest (en een vergeefse poging om nog een of andere stand-up comedian bij te wonen) zoeken we de camping op (ja, we worden oud) voor bier en chips (***).

Zondag
Verreweg mijn volst geprogrammeerde dag begint met Blaudzun (***1/2). De India op een zondagochtend is niet zo sfeervol als het Utrechtse Park Lepelenburg met een ondergaande zon, maar ook nu valt er genoeg te genieten bij de kwaliteitsnummers van deze band, hoewel het (nog) net iets tekort om om écht memorabel te worden. Daarna ga ik even de collegebanken van de Lowlands University in: hoogleraar neurowetenschappen Marian Joels (****) betoogt in een boeiend college waarom stress goed voor ons is.

Ik was vooraf sceptisch over de combi van Serj Tankian met het Metropole Orkest (*****), maar al snel nadat ik de Alpha binnenliep liet ik die scepsis varen. Of het lag  aan de aanstekelijke blijheid van de anders zo agressieve Armeen, of aan de toch best wel goede nummers, of enkel de kracht van zo’n enorm orkest in de Alpha – ik weet het niet, maar ik werd er in ieder geval ook erg blij van. Ja, het was over-the-top en soms zelfs cheesy, maar dat deed niets af aan de kracht van deze geslaagde combi 

Ook over Staff Benda Bilili (*****) was ik sceptisch. Een stel ex-dakloze Congoleze straatmuzikanten in rolstoelen en op krukken; wordt dat geen freakshow waar je alleen uit mededogen of uit leedvermaak naar gaat kijken? Gelukkig is de muziek die ze maken zo bizar goed dat dit vooroordeel binnen een paar minuten de Bravo uitgeblazen is en vervangen is door een heerlijk feestje. Het typisch Afrikaanse gitaargepingel met stuwende baslijntjes en prachtige solo’s op een vaag eensnarig instrument doet de Bravo van voor tot achter dansen. Het gejuich en gestamp van het publiek na de (iets te lange) toegift is net zo oprecht als de brede glimlach van de muzikanten als ze het podium afrollen.

Daarna duiken we met z’n tweeën een groene container in om een 3 On Stage sessie bij te wonen die we nog tegoed hadden. Het blijkt een optreden van Two Door Cinema Club (***1/2) te zijn. Hoewel acoustisch lang niet zo aanstekelijk als versterkt zetten de drie heren toch drie leuke nummers neer.

 De wazige electronica van Kele (-) hangt me al zo snel de keel uit dat ik al snel de Bravo verlaat en inruil voor wat rondhangen in het gras en in de Ogonongonogononogogono (of hoe dat ding mag heten). Kamagurka (*) blijkt een nog grotere deceptie dan Kele. Zijn cartoons zijn dan wel briljant, live is er werkelijk geen klap aan. Veel te lange verhalen (…over een arts die een vrouwelijk patiënte onzedelijk betast…) leiden tot een veel te flauwe punchline (…’ik ben uw arts zonder grenzen’. ..).

 Na een prima dürüm kalfsgehakt (****) ga ik kijken naar de Zweedse Balkan (!) van Andra Generationen (**1/2). Veel beter wordt het er niet van; hoewel zeker niet slecht, is er werkelijk niets dat deze band onderscheidt van de 10.000 andere Balkanbandjes. Het ontbreekt ook aan enthousiasme bij de band, dus het wordt bij lange na niet zo’n feest als vrijdag bij Klavan Gadjé.

 Na deze tegenvallers wordt met Delphic (***) de opgaande lijn weer gevonden. De dance/electronica van deze band uit Manchester is degelijk, dansbaar, goed opgebouwd en aanstekelijk, maar nergens verrassend of memorabel. Voor Hot Chip (***) geldt hetzelfde; ik had hier eigenlijk wat meer van verwacht, maar echt pakken doet het me niet. Two Door Cinema Club was in de India leuker dan bij 3 On Stage (****). Urgent is de band niet, maar als je de India van voor tot achter (en verder) aan het dansen krijgt doe je het toch goed.

(nee, het woord urgent slaat nergens op. Maar het wordt zo vaak in muziekrecencies gebruikt misbruikt dat ik het hier ook graag ergens in wou voegen).

Dan heel wat anders met de stevige maar breekbare introspectieve trip hop / electonica van Massive Attack (****). De donkere nummers worden prima gebracht door kundige muzikanten en ondersteund door mooie visuals. Enigszins met tegenzin verlaat ik de Grolsch voortijdig om een goed plekje bij Queens of the Stone Age (****1/2) te vinden. En maar goed ook: de band begint (en eindigt) een kwartier te vroeg; dat laatste komt ze op een fluitconcert van de gehele Alpha te staan. Het uur daartussen is gelukkig prima te genieten. Lowlands eindigt zoals het begint: hard en strak.

Het carnavalsfeestje van Kees van Hondt vond ik vorig jaar nog een sensatie om bij te wonen, maar dit jaar hangt het me na 2 minuten al de keel uit. Dan maar naast de Grolsch wat nadansen, -praten en -proosten bij Best of Rock, op tijd het bed in en maandag vroeg op om filevrij terug naar Utrecht te rijden. Het was weer een mooi feestje.

De Albanese Alpen liggen in het noordoosten van het land, tegen de grens van Kosovo en Montenegro aan. Het was altijd al een afgelegen gebied, maar dat werd alleen maar sterker toen de grote roerganger Enver Hoxha het plan bedacht om een enorme stuwdam in het gebied te bouwen. Door de dam kwam een groot gebied onder water te staan, en daarmee de toegangsweg tot het gebied. In plaats van een nieuwe weg te bouwen vond de grote leider dat men maar genoegen moest nemen met een veerverbinding. Dus als je in Bajram Curri – de belangrijkste plaats van het gebied – wilt komen ben je afhankelijk van een autoveerboot die maar 1 keer per dag gaat, of kleinere bootjes die iets vaker gaan. Dat betekent heel vroeg weg uit Shkoder, de grootste stad van Noord-Albanie, om de boot niet te missen. Na een tocht van 2 uur over hobbelige bergweggetjes kom je dan bij de stuwdam aan. Dan is het nog 2,5 uur varen voor je bij Bajram Curri bent. Door prachtige landschappen – dat wel.

Een paar foto’tjes van een wandeltochtje door de Hollandse Biesbosch

Elk jaar fiets ik een paar dagen met m’n vader. Elk jaar vragen we ons wel af hoe lang hij het nog volhoudt; hij is al 72 en z’n conditie begint toch wat achteruit te gaan. Dit jaar ging het iig nog goed en hebben we een oude wens vervuld: naar Parijs fietsen. We hebben wel een beetje gesmokkeld en zijn pas in Belgie begonnen. Via het Maasdal fietsten we naar Noord-Frankrijk en daar verder door naar Parijs.

Qua route hebben we grotendeels @ gevolgd, wat ons prima bevallen is: een mooie rustige route door pittoreske dorpjes. We fietsten zo’n 80-100 km per dag (meer houdt m’n vader nu niet meer vol). Het fietsen in Frankrijk was wel even wennen; op onze eerdere fietstochten door Nederland, Belgie en Duitsland waren we gewend veel winkels, cafe’s en restaurantjes tegen te komen en reisden daardoor altijd met weinig proviand. In Noord-Frankrijk werkt dat dus niet; we hebben op 1 dag een keer ruim 80 kilometer gefietst zonder iets van winkels of horeca tegen te komen. Toen waren we wel toe aan een biertje.

Uiteindelijk Parijs op de fiets bereiken is best wel een kick, vooral als je uiteindelijk de Champs-Élysées opfietst.

Ik zal de komende tijd ook wat series plaatsen met de highlights van reizen van de afgelopen jaren. Te beginnen met Rome. Mooie stad, veel te zien, tegelijk vond ik het als stad niet zo geslaagd. Te veel openluchtmuseum, te weinig echt bruisende stad. Maar goed, het levert wel mooie plaatjes op.

Een paar foto’s van een stad waar weinig toeristen komen: Boekarest. De meeste mensen hebben niet echt ene positief beeld bij Roemenie en Boekarest. Grijs, grauw, vervallen, niets te beleven. Ik vond het echter een een fascinerende stad en ik kom er zeker nog eens terug. Wel is de stad nog wat meer ‘Oost-Europees’ dan bijvoorbeeld Polen of Tsjechie: nog veel vervallen huizen en straten, oude auto’s, etcetera (maar als Oost-Europa-liefhebber vind ik dat geen ramp )

De belangrijkste eye-catcher zijn de megalomane boulevards en gebouwen die zijn aangelegd in opdracht van de communistische dictator Ceauşescu. Hij liet – schijbaar geinspireerd door Pyongyang – de halve stad slopen en vervangen door imposante, Stalinistische gebouwen langs brede, Parijs-achtige boulevards. *Het* pronkstuk zou zijn paleis zijn: een 80-meter hoog gebouw met duizenden zalen. Hij heeft het echter nooit mogen aanschouwen, want voor het af was viel het communisme en werden hij en zijn vrouw na een kort proces geexecuteerd.

Amnesty International vaart elk jaar mee op de Gay Pride in Amsterdam om aandacht te vragen voor homorechten over de hele wereld. En dat is hard nodig, want bijvoorbeeld in Iran wachten drie jonge jongens op hun executie omdat ze aan homoseks gedaan hebben. Homosekualiteit is nog in tientallen landen strafbaar, waaronder de meeste islamitische landen en een groot aantal Afrikaanse landen. In Oeganda wordt een nieuwe wet voorgesteld waarmee HIV-positieve homo’s ter dood veroordeeld kunnen worden (lees bijvoorbeeld dit blog van een Oegandese homo.

Genoeg om voor te strijden, dus. Maar de gay pride is natuurlijk wel een feestje. Amnesty had daarom een mooi aangeklede boot en een DJ die de betere beats-en-bliepjes ten gehore bracht. Ik had het geluk mee te mogen varen. Een bijzondere ervaring, met honderdduizenden bezoekers langs de kant. Een foto-impressie…

…op mijn nieuwe blog! Ik zal dit vooral gebruiken om foto’s te publiceren.

Ik zou het leuk vinden om te weten wat je over m’n foto’s denkt. Dus kom maar op met al je complimenten/kitiek/commentaar/vragen/etc!